معلمم کجاست؟؟؟
شیرین رودین
دیگر خبری از بوی ماه مهر به مشام نمیرسد،دیگر گرمای دستهای معلمان دلسوزمان را حس نمیکنم، آری دیگر خبرای از زنگ مدرسه به گوش نمیرسد مدرسه ها خالی از معلمها هستند.دیگر کسی نیست که زنگ صبح پاییزی را به صدا درآورد وبگویید فرزندان زیبای من،وقت کتاب ودرسه.معلمم کجاست؟؟؟
یادمه اوایل سالهای تحصیلی توی کتابا بهمون گفتند که شغل معلمی شغل انبیاء است معلما کسانی هستند که با فداکاری ومهربونی به جامعه خدمت میکنند،معلمم کجاست؟؟؟
اما هیچ وقت که بهمون تو کتابا یاد ندادن که جای معلما توی زندان وچوبه ی داره…بهمون یاد ندادن که معلما باید با شکم خالی بیان سرکلاس درس ونگفتن باید سفره خونه اش باید خالی باشه…شایدم این درسها داخل کتابایی که معلم ما بهمون درس داده بود، توی قسمت حذفی بوده وبرای امتحان ترم نمی اومد وبه همین خاطره یادم نمیاد…
دنیای عجیبییه …انسانهای که قلم دارن والفبای زندگی رو بهت نشون میدن، انسانهای که یادت میدن آب ،خاک وزندگی را باید دوست داشت امروز سراز زندانها در میارن وصدای فریادها شون در سیاه چاله های مخوف ایران حبس میگردد. امروز همان معلمی های که بهمون یاد دادن که در برابر ظلم وستم نباید بی صدا موند، مورد خشونت وتهاجم همان دانش آموزانی قرار گرفتن که یادشون دادن حق گرفتنی است نه دادنی….
درد بزرگیه که همان دانش آموزانی که سال ها آموزش دادی و برای آینده آماده کردی ،امروز در دادگاهها و زندانها حکم حبست را امضاء کنند.با اون قلمی که دستشون دادی که واژه ی عدالت وآزادی را بنویسند، امروز به همان قلم حکم اعدام تو را صادر میکنه.
چنین است رسم روزگار ،آری دیگر معلمی شغل انبیاء نیست ،فداکاری ودلسوزی ارزش اجتماعی نیست. امروز دیگر معلم در نگاه کار به دستان دولت …مجرم است واذهان عمومی را تشویش میکنند و گناهکار ومحکوم به گرسنگی ومرگ هستند. اکنون زندانها به مانند انجمنهای معلمان می ماند که اطرافشان حصارهای بلندی کشیده شده است، میدونم الان سؤال براتون پیش میاد که چرا شبیه انجمن ها هستند؟ آخه اکثر معلمای فعال حقوقی توی زندان به سر میبرند. دیگر معلمای ادبیات، تاریخ واجتماعی در زندانها تدریس میکنند وقلم به دست میگیرند و از شبهای فراق از دانش آموزانشان مانند فرزادها مینویسند، از بی وفای روزگار وناله های قعر زندان و نواهای آزادی مینویسند.معلم تاریخ روزهای شکنجه را به رشته ی تحریر ومعلم اجتماعی وضعیت نابسامان زندانها را به قلم میکشد.آری اینگونه به جای دست بوسی دستهای روزگار چشیده آموزگاران ، با شکنجههای زجه آور قلم را ازدستانشان گرفته واز زندگی محروم میکنند. ما چه سنگدل هستیم که هیچ گاه متوجه نشدیم ویادمون رفت که معلما هم ،مادر وپدر هستند نان آور خانه وروشنای زندگی هستند، هیچ وقت غم ودل نگرانی های معمای مادر رو حس نکردیم…… دنیای عجیبییه.
به امید دنیای که هیچ معلمی را پشت میله های زندان نبینیم ونظاره گر پای چوبه رفتنشان نباشیم.
شیرین رودین
مطالب مرتبط
